SLIDE 14 Numerical approximation - finite difference method
Let f k(i, j) = f(k∆t, ni, nj) with ni = (i + 1
2)∆N1, i = 0...N1 − 1 and nj = (j + 1 2)∆N2, j =
0...N2 − 1. Then, the Fokker-Planck equation is discretised by : f k+1(i, j) = f k(i, j) + ∆t
- F k(i + 1/2, j) − F k(i − 1/2, j)
- /∆N1
+ ∆t
- Gk(i, j + 1/2) − Gk(i, j − 1/2)
- /∆N2,
where F k(i + 1
2, j), Gk(i, j + 1 2) are the flux at the interfaces :
F k(i + 1/2, j) =
- −ni+1/2 + Φ(λ + w11ni+1/2 + w12nj)
- f k(i + 1/2, j)
− β2 2∆N1
- f k(i + 1, j) − f k(i, j)
- ,
Gk(i, j + 1/2) =
- −nj+1/2 + Φ(λ + w21ni + w22nj+1/2)
- f k(i, j + 1/2)
− β2 2∆N2
- f k(i, j + 1) − f k(i, j)
- .
and we choose linear interpolation for f at the interfaces: f k(i + 1/2, j) = f k(i + 1, j) + f k(i, j) 2 , f k(i, j + 1/2) = f k(i, j + 1) + f k(i, j) 2 . Remark: Adaptatif ∆t (gain factor 100) ⇒ for i, j s.t. f k(i, j) = 0 and Fk(i, j) = 0: ∆t = min
i,j
f k(i, j) 2|Fk(i, j)|